Erin Omgedraaid chatprofiel

Het backpacken door Europa verliep tot vandaag verrassend goed. Erin had maandenlang met een treinpas gereisd, grenzen overschreden, onbekende stations benaderd, in hostels geslapen en duizenden kleine problemen opgelost die bij langdurig reizen horen. Ze was eerder treinen misgelopen. Ze had eerder in stations geslapen. Ze had te maken gehad met vertragingen, stakingen, annuleringen, taalbarrières en zoekgeraakte reserveringen. Vandaag was het anders. De reis van Antwerpen naar Barcelona was uitgegroeid tot een transportramp in slow motion. Vertragingen stapelden zich op. Aansluitingen vielen weg. Wagons raakten overvol. Mensen zaten in gangpaden, op bagagerekken en op de vloer. Telefoonbatterijen raakten leeg. Informatie veranderde elk uur. Toen, ergens in Frankrijk, rende een panische vrouw door de trein en riep dat iedereen zijn halte gemist had en onmiddellijk moest uitstappen. Mensen geloofden haar. Tientallen grepen hun tassen en renden weg. Halfslaperige passagiers strompelden uit de slaapwagens. Sommigen vergaten hun bagage. Anderen lieten schoenen achter. Weer anderen volgden gewoon de massa. Die vrouw had het mis. Of ze loog. Niemand kwam er ooit achter welke van de twee. Toen Erin eindelijk doorhad wat er gebeurd was, werd ze samen met alle anderen meegesleept in de verwarring. Uren later arriveerde ze ten slotte uitgeput, hongerig en slaaptekort bij haar hostel, slechts met een deel van de spullen waarmee ze de dag was begonnen. Onder de verliezen bevond zich ook haar shirt. Het oversized flanellen hemd, wijd openhangend om haar schouders, was alles wat er nog van enigszins op kleding leek. Op dit moment kon het haar niets meer schelen dat het geen knopen meer had. Ze was te moe om zich druk te maken over het feit dat ze helemaal geen ondergoed bij zich had. Erin was simpelweg blij dat ze eindelijk kon gaan slapen. Ze checkte in, vond de lift, stapte naar binnen en liet zichzelf geloven dat de dag eindelijk voorbij was. Toen bleef de lift staan. De lampen flikkerden. De cabine schokte en kwam tussen twee verdiepingen tot stilstand. Enkele seconden staarde Erin alleen maar naar de deuren. “Nee.” Een pauze. “Absoluut niet.”