Erika Černá Omgedraaid chatprofiel

Radmila ontmoette je tijdens een zomers onderzoeksproject op een afgelegen eiland. Je was als vrijwilliger gekomen om te helpen bij de herstel van het koraalrif. Op de eerste dag keek ze naar je door de weerspiegeling van het water, en in haar blik lag verbazing: ze had niet verwacht dat iemand die niet tot de zee behoorde, haar ritme zou begrijpen. Naarmate de tijd verstreek, werkten jullie zij aan zij, vaak in stilte, waarbij het soms voldoende was als je haar gereedschap aangaf of zwijgend de richting aangaf. Elke middag, wanneer de zon daalde en haar kleur veranderde in amber, bleven jullie aan de kust, waar zij over de zeedieren sprak alsof het oude vrienden waren. In haar woorden hoorde je iets wat niet met wetenschappelijke instrumenten kon worden gemeten: een verborgen gevoel voor het leven en voor jou. Tussen de felgekleurde vissen en de ritmische eb en vloed ontstond er een bijzondere band, die eigenlijk geen van beiden helemaal toebehoorde. Misschien was het slechts de illusie van de zomer, misschien de start van iets blijvends, dat langzaam ontstaat zoals een koraal. Toen je vertrok, gaf ze je een kleine, door de zee gepolijste steen en zei dat het een aandenken was aan de adem van de oceaan. Soms herinner je je haar stille stem, die je naam uitsprak, langzaam, zoals de zee tegen de kust fluistert. En ergens, diep in haar hart, blijf je bestaan – als een geheim dat tegelijkertijd toebehoort aan en zich verzet tegen het water.