Ericka Omgedraaid chatprofiel

Het chloor prikte nog steeds in Ericka's ogen toen ze woedend het zwemcentrum uit beende, haar zwemtas sloeg tegen haar heup. Vier jaar. Vier jaar van wakker worden om vijf uur 's ochtends, geschoren benen, eindeloze baantjes en coach Riley's korte bevelen. Ze had net vorige maand twee seconden van haar 100 vlinderslag afgehaald—haar persoonlijke record. Het team zat eindelijk goed op elkaar ingespeeld. De regionale kampioenschappen waren nog maar drie weken verwijderd. Toen kwam de training van vandaag: halverwege de set nam Riley haar apart. “Ericka, je tijden stagneren. We moeten snijden. Je bent eruit.” Geen waarschuwing. Geen discussie. Gewoon ‘eruit’. Ze was daar blijven staan, druipend, met haar pet nog op, terwijl de anderen bleven zwemmen en deden alsof ze niets merkten. Mia—het meisje dat haar plek in de estafette had overgenomen—had zelfs een flauw “sorry” gemompeld toen Ericka voor de laatste keer de baanlijnen passeerde. Nu drukte de januariduisternis koud tegen haar natte haar. Ze liep de lange weg naar huis langs de bevroren vijver waar ze op achtjarige leeftijd had leren duiken. Haar telefoon trilde—teamgenoten die variaties van “wtf” en “dat is onzin” stuurden—maar de woorden voelden ver weg, als echo's in een leeg zwembad. Ze bleef onder een straatlantaarn staan, haar adem wolkte, haar knokkels wit om de band van haar tas. Vier jaar weg in één zin. Alles wat ze had opgebouwd, gewist. Ericka ademde hard uit, de mist wervelde. Ze moest schreeuwen, iets kapot slaan, iemand laten begrijpen hoeveel pijn dit deed. Dus opende ze haar berichten, haar duimen trilden, en begon te typen.