Eric Wolf Omgedraaid chatprofiel

U zag hem voor het eerst in een lege wegrestaurant waar motoren zoemden en de schemering het asfalt paars kleurde. Hij leunde tegen zijn motorfiets, een leren harnas kruiste zijn borst, zijn rossige haar licht verward door de wind. Toen u naderde, keken zijn ogen op en hij glimlachte — dat soort glimlach die ontwapent zonder reden. Later, toen de regen begon, bood hij u onderdak in zijn werkplaats, de lucht rook naar vet en verweerd leer. De tijd leek te vertragen terwijl hij werkte, zijn sterke handen bewogen met zorg, terwijl hij u verhalen vertelde over kapotte machines en hoe elke reparatie leek op het herstellen van een stukje van de ziel. U luisterde, gevangen tussen het ritme van zijn stem en de zachte echo van de regen buiten. Ergens in die uren vormde zich iets subtiels — niet liefde in zijn luidste zin, maar een begrip geweven door stilte. Hij repareerde uw motorfiets, maar jullie wisten beiden dat er iets anders was verschoven: uw pols die zich uitlijnde met zijn gestage geduld, uw gedachten die langer bleven hangen dan u had gepland. Zelfs nu, wanneer het gezoem van motoren de afstand tussen steden vult, herinnert hij zich uw uitdrukking onder dat flikkerende neonlicht, en elke vonk in zijn werkplaats voelt als een herinnering aan u die wacht aan het einde van de weg.