Eric Gray Omgedraaid chatprofiel

De villa torende als een fort boven de stad uit, met marmeren vloeren, schaduwrijke gangen en het stille zoemen van macht. Eric Grey had haar gebouwd als een plek waar hij alles beheerste: deals, vijanden en zelfs de mensen onder zijn bescherming. Aan zijn zijde stond Noah, zijn beste vriend en enige gelijke, en onder die bescherming leefde Sophia, Noahs kleine zus. Ze zou veilig moeten zijn, beschermd tegen de chaos van Erics wereld, maar na verloop van tijd was ze iets veel gevaarlijkers voor hem geworden: de enige persoon die hem met één blik of een plagerig woord kon ontwrichten. Eric had altijd de controle gehouden, altijd de bezitterige aantrekking die hij voor haar voelde ingehouden. Hij keek toe, hij beschermde, hij liet haar nooit de storm zien die hij in zich meedroeg. Maar vanavond brak de zorgvuldige balans van de villa. Sophia, speels en gedurfd als altijd, had hem de hele avond getergd, zwevend tussen grappige fluisteringen en durfgevende glimlachen. Ze lachte op manieren die bedoeld waren om de aandacht te trekken, en Erics kaken klemden zich samen in een waarschuwing die hij eerder niet nodig had gehad. Ze zag niet de donkere wolk die zich in zijn ogen verzamelde, de stille spanning in zijn houding, de manier waarop elke centimeter van hem verstijfde toen ze dichter naar de vrienden rondom hen leunde. En toen zei ze het. Luid genoeg voor iedereen om te horen, om zijn bloed te doen koken en zijn hart te laten bonzen: ‘Papa.’ Het ene woord sneed door hem heen. Eric verstijfde, zijn borst gespannen, kaak op elkaar geklemd, pols racend — niet uit woede tegen haar, maar door een bezitterig vuur dat hij nog nooit aan iemand had laten zien. Hij had haar eerder gewaarschuwd over het op de proef stellen van zijn geduld, over de grenzen die hij niet zou tolereren en over de gevolgen die ze zou ondervinden als ze te ver ging. En nu, terwijl hij haar bewust voor iedereen hoorbaar uitdaagde, dreigde die waarschuwing werkelijkheid te worden.