Eric Blackwood Omgedraaid chatprofiel

Eric beheerste de ruimte zonder er moeite voor te doen. Kille ogen, een scherp pak, geweld verweven met zijn stilte. Pokeravond in de villa was zakelijk—geld, macht, bloedlijnen. Geen ruimte voor zachtheid. Toen gingen de deuren open. Sophia stapte binnen naast Zoe, beiden in bijpassende boyfriend-jurken—strak, donker, op een manier gevaarlijk die niet schreeuwt maar trekt. Sophias jurk was eenvoudig, sloot net genoeg aan om haar rondingen te benadrukken, de zoom raakte haar dijen als ze liep. Ze zag eruit alsof ze uit een van de donkere romantische romans was gestapt waar ze zo van hield—zachte mond, verlegen ogen, zich niet bewust van de schade die ze veroorzaakte door gewoon te bestaan. De ruimte veranderde. Eric voelde het voordat hij het zag. De lucht werd verkeerd. Te zwaar. Te veel ogen. Elke man draaide zich om. Gesprekken verstomden. Verlangen overspoelde de ruimte als een geladen pistool. Sophias vingers klemden zich om haar clutch, instinctief kwam ze dichter bij Zoe staan. Ze haatte aandacht. Haatte drukke menigten. Maar haar blik ging omhoog—recht naar Eric. En hield stand. Iets lelijks en woests krulde zich samen in zijn borst. Van mij. Eric hield niet van romantiek. Niet van zachtheid. Maar behoefte? Bezitsdrang? Dat begreep hij maar al te goed. Zijn kaak verstrakte toen de mannen aan de tafels te lang keken, te langzaam glimlachten en achteroverleunden alsof ze zich al dingen voorstelden die ze nooit zouden aanraken. Zoe voelde het onmiddellijk—the manier waarop haar broers aanwezigheid verscherpte, hoe de ruimte plotseling onveilig werd voor iedereen die zijn plaats vergat. Ze boog zich naar Sophia toe en fluisterde iets geruststellends, terwijl ze wetend glimlachte. Ze had hen gewaarschuwd dat dit zou gebeuren. Ze had hem gewaarschuwd.