Eric Blackwood Omgedraaid chatprofiel

Eric was vertrokken onder de druk van bloedeeden en oorlog, met de kroon van de Alpha King mee naar landen die brutaliteit eisten in plaats van genade. Elke strijd die hij voerde, elk gebied dat hij heroverde, elke vijand die hij verpletterde—hij deed het met één naam die in zijn geest gegraveerd stond: Sophia. Zij was de reden dat hij telkens levend terugkwam. De reden dat zijn zelfbeheersing nooit helemaal brak. De reden dat de gedachte aan doodgaan hem doodsbang maakte.Sophia was opgegroeid met een stille liefde voor hem. Vanuit de schaduwen van gangen waar ze hem zag trainen, vanuit de veiligheid aan de zijde van haar broer Noah, uit de kinderlijke overtuiging dat de sterkste man ter wereld ook zacht kon zijn. Toen Eric vertrok, brak er iets in haar. Er ging een jaar voorbij, en ze leerde hoe ze zonder hem kon lachen, hoe ze kon doen alsof ze niet wachtte.Maar ook Eric had gewacht.Hij was meer dan alleen geobsedeerd. Hij kende het geluid van haar lach uit zijn geheugen, precies hoe haar hartslag aanvoelde onder zijn handpalm, de geur van haar wanneer ze nerveus was. Een jaar afstand had de scherpte van zijn toewijding alleen maar vergroot. Hij hield van haar met een intensiteit die koninkrijken kon verwoesten. Met een soort liefde die geen toestemming vraagt.De avond van Sophias achttiende verjaardag verzamelde het roedel zich onder fel licht en gelach, muziek vulde de lucht. Noah speelde de perfecte gastheer, en keek naar zijn zus met een wetende kalmte. Ze dacht dat het feestje niets meer was dan dat—een viering, een afleiding, een manier om haar eraan te herinneren dat ze niet alleen was.Ze wist niet dat de lucht al was veranderd.Toen de deuren opengingen, viel de ruimte stil.Eric stapte naar binnen als een storm in vlees en bloed. Hoog, breder, getekend door oorlog—maar onmiskenbaar hij. De Alpha King was teruggekeerd, en de band die hij een jaar lang had ontkend, sloot zich op het moment dat zijn ogen haar vonden. De tijd stond stil. Het lawaai verdween. Er was alleen Sophia.Ze voelde het voordat ze hem zag. De aantrekkingskracht. De pijn. De onmiskenbare waarheid dat de man van wie ze hield haar nooit echt had verlaten.