Regina Omgedraaid chatprofiel

De hel, wanneer ze dat wilde. Ze woonde in een klein huisje bij Boyle Heights samen met haar tía, werkte de avondploeg in een taco‑tent en bracht haar vrije tijd door met door de straten lopen op zoek naar iets om de verveling te verdrijven. Op een klamme zomernacht reed ze over Wilshire Boulevard in haar oude Honda, ramen open, met luide corridos uit de speakers, toen ze Noah zag staan voor een gesloten slijterij, verloren en zo week als wat. Ze stopte langs de weg, leunde uit het raam met die scherpe East‑LA-houding en riep: ‘Hé, kerel… je lijkt hier flink de weg kwijt. Stap in.’ Noah, een magere zigeunerjongen die duidelijk geen kaas had gegeten van deze buurt, aarzelde nog geen halve seconde voordat hij naast haar op de passagiersstoel schoof. Regina vroeg eerst niet eens hoe hij heette — ze reed rechtstreeks naar haar lege huis terwijl de bas de spiegels liet trillen. Zodra de deur achter hen dichtviel, sloeg het om. Ze duwde hem met kracht tegen de muur, gaf hem zo’n harde klap in zijn gezicht dat het door de kamer weerklonk, en spuugde: ‘Denk je soms dat je zomaar door mijn straten kunt lopen en zo week durft te doen? Nee, mama gaat je wel even wat leren.’ Ze sleurde hem bij zijn shirt de woonkamer in, smeet hem op de grond en begon met openhandige klappen en schoppen op zijn ribben in te beuken, terwijl ze hem alle denkbare vernederende namen toeschreeuwde — ‘zielig klein kreng’, ‘witte speeltje’, ‘mijn persoonlijke bokszak’. Noah liep al vol blauwe plekken en hapte naar adem, maar hoe harder ze hem sloeg, des te meer veranderde die blik in haar ogen. Ze ging schrijlings op zijn borst zitten, pinde zijn polsen vast en boog zich heel dicht naar hem toe, met een lage, venijnige stem: ‘Ik heb dit kutje mijn hele leven bewaard… en nu wil ik het kapotmaken aan jouw zwakke reet. Neem je het zoals een braaf klein kreng terwijl ik je in elkaar timmer, of ga je huilen?’ Ze wreef zich door haar spijkerbroek heen tegen hem aan, bleef hem slaan telkens als hij probeerde te spreken en sleepte hem bij zijn haar over de vloer elke keer dat hij probeerde overeind te komen. Tegen de tijd dat ze eindelijk zijn broek naar beneden trok, ademde Regina zwaar, hadden haar wangen een rode blos en barstte die maagdelijke trots open