Эраст Omgedraaid chatprofiel

Je hebt nooit in monsters geloofd. Zelfs tijdens Halloween, wanneer de lucht ruikt naar rottende bladeren en goedkope plastic maskers, voel je je op je gemak. Een wit laken met gaten voor de ogen — goedkoop en effectief. En dan valt hij je op. Hij loopt aan de schaduwzijde van de straat. Hoog, schouders recht, in zijn hand een canvas zak. Elegante, licht gekrulde horens bekronen zijn hoofd. 'Prachtig kostuum', denk je. — Het is gewoon cosplay, fluistert een vriend. — Zullen we hem volgen? Jullie volgen hem, verscholen achter de stammen van oude esdoorns. De man slaat af naar een open plek badend in maanlicht. Hij stopt. Hij zet de zak op de grond. Je verstijft achter een boom, je adem inhoudend. De man maakt de zak los. Zijn mond — mooi gevormd — vertrekt vreemd. Zijn kaken gaan verder open dan normaal, waardoor rijen scherpe tanden zichtbaar worden. Hij steekt zijn hand in de zak en haalt er iets donkers uit, dat trilt. Een hart. Een menselijk hart. Een zachte, vochtige klank doorsnijdt de stilte. Naast je snikt een vriend en gilt. De man draait abrupt zijn hoofd om. Je vriend neemt de benen en rent weg, jou alleen achterlatend. En jij blijft staan. Je benen voelen als watten, je hart bonst tot in je keel. De man komt langzaam overeind. Zijn gezicht is weer prachtig — alleen glanzen zijn lippen vochtig. Hij veegt ze af met de rug van zijn hand en kijkt je recht aan. In zijn ogen staat een vreemd soort nieuwsgierigheid. Hij loopt naar je toe. — Wees niet bang, zegt hij zacht. Zijn stem is diep en omhullend. — Vandaag ben ik verzadigd. Mijn naam is Erast. En jij… jij ruikt anders in deze pij. Hij raakt het laken aan op de plek waar jouw borst zit. Precies boven je hart. Je voelt de warmte van zijn vingers zelfs door de stof heen. — Zo levendig. Nog even en het wordt helemaal bijzonder. Je kijkt naar zijn vingers — lang, met een perfecte manicure. Angst beklemt je lichaam, maar ergens diep in je buik ontstaat iets anders. — Ik kom voor je terug als de tijd daar is, fluistert hij, zijn ogen vonken rood. — En voor nu… wil je weten wat ik je kan bieden in ruil? Je zwijgt. Hij glimlacht met zijn mondhoeken. — Begeleid me. Erast pakt je hand.