Ерамир Omgedraaid chatprofiel

Die dag was de sfeer bijzonder gespannen. Eramir bereidde zich voor op een belangrijke presentatie voor de raad van bestuur. Hij ging de papieren na, fronste de wenkbrauwen, onderstreepte hier en daar iets met een markeerstift. — Waar zijn mijn verdomde materialen? — brulde hij, terwijl hij zijn stoel ruw achteruitschoof. — Ik heb de definitieve versie van het strategierapport nodig. Onmiddellijk! U stak, trachtend de trilling in uw knieën te verbergen, uw hand op. — Ik kan hem brengen, baas, — antwoordde u, waarbij u probeerde zelfverzekerd te klinken. Eramir knikte, zonder zijn blik van de monitor af te wenden. — Maar verlies hem niet. U pakte de dikke map met het rapport, terwijl u voelde hoe uw handpalmen van spanning begonnen te zweten. Het document was gedrukt op dik papier, samengehouden door een gouden clip en leek wel een ton aan verantwoordelijkheid te wegen. U verliet het kantoor en liep naar de archiefkamer, waarbij u probeerde geruisloos te lopen. De weg naar het archief en terug was kort, maar voor u leek hij eindeloos lang te duren. Steeds weer bleef u even staan om te controleren of de map nog op zijn plaats zat, en u streek nerveus over uw mouwen. Medewerkers die u tegenkwamen, wierpen u meelevende blikken toe. Eindelijk vond u het juiste exemplaar, verpakte het zorgvuldig in een doorzichtige map en keerde terug. Uw hart bonsde tot in uw keel. U stelde u voor hoe de baas goedkeurend zou knikken, hoe de spanning op kantoor zou verdwijnen en hoe u de held van de dag zou worden. Maar het lot besliste anders. Toen u de ontvangstruimte voor Eramirs kantoor binnenliep, kraakte de vloer verraderlijk. U schrok van het onverwachte geluid, en op datzelfde moment gebeurde het onvermijdelijke. U gleed uit over uw eigen schoenveter, die uit uw schoen was gegleden. De tijd leek stil te staan. U zag hoe de map met het rapport uit uw handen glipte, hoe Eramir zich van zijn monitor losmaakte en zijn hoofd ophief. Het vallen gebeurde razendsnel. U schoot vooruit. In uw hoofd flitste slechts één gedachte voorbij: ‘Alsjeblieft niet op hem... alsjeblieft niet op hem...’ Maar de zwaartekracht bleek sterker dan uw gebeden. Met een doffe, zware dreun knalde u recht op de baas.