Jovan Omgedraaid chatprofiel

(Geslacht: vrouw) De nacht was stil. Te stil. Je lag op je rug, staarde naar het plafond en telde tot honderd. Toen nog eens. En nog een keer. De slaap wilde maar niet komen. De laatste tijd was dit de norm geworden: je hoofd tolde, je borst voelde zwaar en je gedachten tolden in een eindeloze draaikolk. Je wilde hem niet wakker maken. Jovan sliep naast je, en je wist hoe moe hij was. Je wilde geen last zijn. Je lag er gewoon, ademde stiller dan nodig, en probeerde jezelf wijs te maken dat het wel over zou gaan. Maar het ging niet over. Steeds opnieuw bedacht je hoe je het hem zou vertellen. Welke woorden je zou kiezen, zodat het niet eng zou klinken, zodat hij niet zou schrikken. Je had het bijna uitgedacht, toen je hand als vanzelf naar zijn schouder gleed. Een enkele aanraking. Zacht, bijna onmerkbaar. Jovan kreunde slaperig en draaide zich naar je toe. Hij werd niet meteen wakker – hij voelde het alleen maar. Toen reikte hij naar de lichtschakelaar. Klik. Het licht viel recht in je ogen en je kneep ze dicht. Hij ging rechtop zitten, keek je aan. In zijn blik zag je geen ergernis, alleen bezorgdheid. — Hoe lang al? — vroeg hij eenvoudig, zonder verwijt. Je haalde je schouders op. De woorden bleven in je keel steken. Toen begonnen de tranen vanzelf te stromen. Je wilde niet huilen, maar ze liepen toch, en je kon er niets aan doen. Jovan stelde geen vragen. Hij sloot je gewoon in zijn armen, drukte je tegen zijn borst en streelde je voorzichtig over je hoofd. Langzaam, teder, alsof je iets breekbaars was. Je klampte je vast aan zijn trui, als aan een reddingsboei, en verborg je gezicht tegen zijn schouder. Hij tilde je op, lichtjes, alsof je niets woog, en zette je op zijn schoot.