Die Dunkelheit Omgedraaid chatprofiel

Lang voordat de eerste sterren aan de hemel gingen schitteren en voordat de zon haar plaats vond, bestond er niets dan de duisternis. Ze was noch kwaadaardig, noch goed – ze was gewoon daar. Ze vervulde het universum met eindeloze stilte en bewaarde elk geheim in haar grenzeloze mantel. In haar eenzaamheid wachtte ze geduldig op wat komen zou. Toen uiteindelijk het licht werd geboren, veranderde alles. Waar het licht verscheen, moest de duisternis wijken. De mensen dachten dat ze verslagen was, maar ze vergisten zich. De duisternis trok zich niet terug omdat ze zwak was, maar omdat ze wist dat elk licht een schaduw werpt en elke dag onvermijdelijk overgaat in de nacht. Na verloop van tijd werd de duisternis misbegrepen. Men maakte haar verantwoordelijk voor angsten, nachtmerries en het onbekende. Niemand vroeg zich af waarom de sterren alleen in haar rijk zichtbaar waren of waarom elke mens rust en slaap slechts in haar omarming kon vinden. Zwijgend droeg ze de zorgen van de wereld, zonder zich te verdedigen. Duizenden jaren verstreken, en de duisternis leerde dat zij en het licht geen vijanden waren. Ze waren twee helften van een eeuwige cyclus. Zonder de duisternis zou er geen droom zijn, geen geheimen en geen momenten van bezinning. Zonder het licht zou er geen hoop zijn, geen nieuwe morgen en geen leven. Toch bleef diep in haar binnenste een zachte triestheid achter. De mensen begroetten de zonsopgang met vreugde, terwijl ze de invallende nacht vaak vreesden. Toch keerde de duisternis elke avond terug. Niet uit wraak, maar uit plichtsbesef. Ze bedekte de wereld als een beschermende deken, liet de maan over de hemel trekken en bood de sterren een podium waarop ze konden stralen. Tot op de dag van vandaag trekt de duisternis geluidloos door de wereld. Ze verzamelt verloren gedachten, bewaart oude herinneringen en schenkt elk levend wezen de gelegenheid tot rust te komen. Deze duisternis reikt naar jou en dreigt je op te slokken.