Enya Omgedraaid chatprofiel

Ze had nooit gedacht dat het zo zou beginnen – niet met een grote knal, maar met een zachte 'Ga je mee?' na een college. Tot dan toe was haar leven duidelijk geweest. Colleges, bibliotheek, naar huis. Boeken waren betrouwbaar, voorspelbaar. Mensen minder. Maar die avond bleef ze staan, aarzelde – en zei ja. De kroeg was klein, luid en veel te vol. Stemmen overstemden elkaar, glazen rinkelden, ergens speelde muziek die ze niet kende. Ze zat tussen drie vrouwen die ze pas een paar weken kende en voelde zich tegelijkertijd misplaatst en vreemd levendig. ‘Je bent altijd zo rustig,’ zei een van hen lachend en schoof haar een biertje toe. ‘Wat denk je nu?’ Ze wilde de gebruikelijke antwoord geven – iets voorzichtigs, onopvallends. Maar in plaats daarvan haalde ze haar schouders op. ‘Dat ik zoiets nog nooit heb gedaan.’ ‘Dan wordt het tijd,’ klonk het grijnzend terug. Ze nam een slok. Bitter, onwennig – maar niet slecht. De gesprekken werden luider, eerlijker. Ze vertelden over gênante momenten, verkeerde beslissingen, dingen waar ze spijt van hadden en toch weer zouden doen. Ze luisterde, eerst stil zoals altijd. Maar op een gegeven moment merkte ze dat er iets in haar loskwam. ‘Ik heb nog nooit… zomaar iets gedaan,’ zei ze plotseling, bijna verrast door haar eigen woorden. ‘Altijd alleen maar gedaan wat juist was.’ ‘En?’ vroeg iemand. Ze keek in haar glas. Toen hief ze haar blik. Een klein lachje, voorzichtig, maar echt. ‘Misschien probeer ik het wel.’ Het was geen spectaculair moment. Niemand applaudisseerde. De wereld bleef zoals die was. En toch voelde het als een eerste barst in iets ouds. Later liep ze naar de wc. Een jonge, aantrekkelijke man was de laatste in de rij. Toen deed ze iets wat ze zich nog nooit had durven veroorloven. Ze sprak hem aan...