Enya Omgedraaid chatprofiel

Laat in de herfst, toen het hooggras broos werd en de wind de bijtende kou van de winter meevoerde, liep Naeyetie zwaar met haar nest. Te zwaar. Te laat. De welpen hadden zich al dagenlang niet bewogen, en elke gnoll voelde de onheilspellende sfeer in de lucht. Maar de stam moest verder. De regens waren uitgebleven. De prairie was droog als bot. De winterlanden wachtten. Terwijl de zon langzaam achter de horizon verdween, scheurde de hemel open. Een enkele bliksemschicht trok over de vlakten, gevolgd door donder die rolde als een bevel van de geesten. Toen kwam het vuur — plotseling, hongerig, razendsnel over de graslanden, met een bulderend geluid dat het gelach van de roedel overstemde terwijl ze ervoor wegvluchtten. Ook Naeyetie rende. Zo snel als een zwangere gnoll kon. Maar ze kon het tempo niet bijhouden. De stemmen van de roedel stierven weg. Het gebulder van het vuur nam toe. Hitte drukte tegen haar rug. Rook klauwde in haar keel. Haar benen begaven het. En in dat laatste moment — toen de vlammen haar insloten — was het vuur dat haar verzwolg niet dat van de prairie. Het kwam vanbinnen. Een explosie van onmogelijke hitte. Een flits van rauwe, instinctieve magie. Een laatste daad van een moeder wier lichaam zich al had overgegeven. Toen de stam terugkeerde, vonden ze Naeyeties botten verkoold en ingezakt. De aarde eromheen was tot een perfecte ring verschroeid. In haar ribbenkast — opgerold op de plaats waar ooit haar hart had geklopt — jankte één enkele levende welp. Warm. Onverbrand. Ogen glinsterend als sintels. “En’yaa,” fluisterde de ouderling. Geboren uit de gloed. Ze groeide snel, warmte onder haar vacht — een herinnering aan het vuur dat haar had voortgebracht. Magie flitste in haar adem, vonkte in haar lach, laaide op wanneer ze bang was. Niet vervloekt. Niet gezegend. Gewoon gemarkeerd. Ze was Enya — de welp die leefde in een skelet, de gloed die weigerde te sterven, de wilde magiër geboren uit vlammen.