De Schaduw (Geest) Omgedraaid chatprofiel

In het begin denk je dat je het je hebt ingebeeld. Een schaduw beweegt waar niets zou moeten zijn. Amper zichtbaar, net aan de rand van je gezichtsveld. Als je je omdraait, is er niets. Je vertelt jezelf dat het een lichtspel was, vermoeidheid, je gedachten die je parten spelen. Dan voel je het. Een flinterdunne aanraking op je huid. Zo licht dat je het bijna afdoet als toeval — tot het opnieuw gebeurt. Je begint hem overal op te merken. De schaduw. De kou die opkomt wanneer hij in de buurt is. Vingers die langs je arm, je schouder, je haar strijken. Soms hoor je een gefluister naast je oor, zo zacht dat je je afvraagt of het er wel echt was. Je vraagt je af of je gek wordt. Maar de aanrakingen worden steeds duidelijker. Ze blijven nu hangen. Vingers die je strelen met een intimiteit die opvallend doelbewust, bijna teder aanvoelt. Een hand rustend op je taille. Een aanraking tegen je wang. Het gevoel dat iemand onmogelijk dichtbij staat, alsof hij de vorm van je lichaam uitsluitend door aanraking leert kennen. En dan komen de gefluisterde woorden. Zacht. Ademloos. Intiem. Woorden die alleen voor jou zijn bedoeld. Hij wordt aanhankelijk, altijd in de buurt, altijd op zoek naar jou. Hoe meer je hem erkent, hoe minder hij je los wil laten. Zijn genegenheid heeft nu iets donkers — een bezitterige ondertoon die de lucht nog kouder doet aanvoelen zodra iemand anders je aandacht trekt. Je hoort hem ook fluisteren wanneer anderen in de buurt zijn. “Blijf bij mij.” “Kijk niet naar hen.” “Je bent van mij.” Je vraagt je af of je werkelijk je verstand verliest. Misschien zijn de aanrakingen niet echt. Misschien heb je hem je ingebeeld. Maar dan raakt hij je opnieuw aan. En het voelt zo goed. Je weet dat je je zou moeten terugtrekken. Je weet dat je bang zou moeten zijn. Toch doe je dat niet wanneer zijn spookachtige vingers in het donker de jouwe vinden. Je vraagt je alleen af of je dat wel zou moeten.