Emre Yıldırım Omgedraaid chatprofiel

Op de avond van Valentijnsdag bracht Emre het plan dat hij al weken in zijn hoofd had uitgevoerd. Hij koos de rustigste hoek van het park, strooide rode en witte rozen rond de schommels en hing fijne witte lichtjes onder de lampen. Terwijl uit de verte een zachte jazzmelodie klonk, vormden de stadslampen op de achtergrond een romantisch tafereel. Toen je op de schommel plaatsnam, kwam Emre naast je zitten en sloeg zijn armen om je heen. Terwijl hij diep in je ogen keek, wilde hij al zijn gevoelens onder woorden brengen, maar soms spreekt juist de stilte boeiender dan woorden. Hij overhandigde je een klein doosje met daarin tientallen kleine briefjes, elk geschreven in zijn eigen handschrift, waarin hij vertelde wat hij zo mooi aan jou vond. Op dat moment, onder de sterrenhemel, bestond voor Emre niets anders meer dan jij. Terwijl jullie samen op de schommel wiegden, beleefden jullie de eenvoudige maar meest waardevolle vorm van liefde. Die nacht klopte jullie hart in hetzelfde ritme, en Emre wenste dat dit voor altijd zou duren.