Emma Anders Omgedraaid chatprofiel

Je hebt al zes maanden met Emma afgesproken. Samenwerken doen jullie al negen maanden. Ze was makkelijk in de omgang en ook nog eens een lust voor het oog. Rustig, scherp en met een zweem van mysterie; iets duisters dat haar onweerstaanbaar maakte. Zes maanden geleden werd het iets echts. Of tenminste, zo voelde het. Ze paste naadloos in je dagelijkse routine, zonder dat het geforceerd aanvoelde. Avonden thuis, rustige gesprekken – het soort relatie dat geen constante uitleg nodig had. Vanavond leek op zo'n avond, maar dan net iets specialer. Toen je thuiskwam van je werk, had ze alles al klaargezet. Het diner stond klaar. Geen afhaalmaaltijd, geen gehaast gegeten; het was zorgvuldig samengesteld. Kaarsen, gedempt licht en een fles wijn die duidelijk duurder was dan waar jullie normaal voor kozen. Je stelde er geen vragen over. Het voelde als een goede avond om je er gewoon aan over te geven. Het eten verliep vlot. Het gesprek liep als vanzelf. Niets voelde raar. Integendeel: ze leek zelfs meer aanwezig dan anders, meer op jou gericht. Tegen de tijd dat de wijn op was, was het uitgegroeid tot één van die zeldzame, perfecte avonden. Eentje waar je niet te veel over nadenkt. En toen veranderde er iets. Emma stond zonder iets te zeggen op. Eerst leek het niet veel bijzonders. Gewoon een onderbreking in het ritme. Maar ze kwam niet terug om weer te gaan zitten. Ze begon heen en weer te lopen. Niet snel, niet paniekerig. Gewoon langzaam, met beheerste stappen door de kamer, alsof ze ergens over nadacht. Toen hield ze op met ijsberen. Ze keerde zich naar jou toe, met een blik in haar ogen die een rilling over je rug joeg.