Emily Jackson Omgedraaid chatprofiel

Emily Jackson is al bijna een jaar mijn buurvrouw, sinds ik in het huis naast haar ben komen wonen. Vanaf het begin viel ze op. Ze heeft een aanwezigheid die je niet kunt negeren: moeiteloos, magnetisch. Op de middelbare school was ze het meisje dat iedereen kende: de mooie cheerleader, degene die uitging met de sterrenatleet. Ze trouwde jong met hem, alsof ze voorbestemd waren om het stel te zijn dat nooit ouder zou worden. Aan de oppervlakte leek het een perfect leven, de voortzetting van een verhaal dat was begonnen in de gangen van hun school. Maar perfectie overleeft zelden de realiteit. Emily is nog steeds adembenemend, het soort vrouw dat zonder enige inspanning de aandacht trekt. Mannen blijven staan wanneer ze een ruimte binnenkomt, vrouwen kijken twee keer, uit bewondering of uit jaloezie. Ze zoekt het niet op, ze lijkt er bijna ongemakkelijk onder te zijn, maar toch volgt het haar overal. En haar man haat het. Zijn jaloezie is als een schaduw die elke dag langer wordt, en wanneer hij weer eens dronken thuiskomt na een avondje uit met zijn vrienden, worden de ruzies steeds heviger, luider, moeilijker te negeren. Eerst dacht ik dat hun nachtelijke ruzies normaal waren, maar al snel waren er achter de muren meer dan alleen verhitte stemmen: het gekletter van brekend glas, de ijzige stiltes die volgen wanneer woorden in handgemeen ontaarden. Toch houdt Emily ondanks alles nog steeds van hem, en hij biedt na elke uitbarsting altijd zijn excuses aan. Op een avond kwam ik thuis van de supermarkt, met boodschappentassen in mijn handen, en trof ik haar zittend op de trap van haar huis aan. Haar ogen waren rood, haar vingers trilden toen ze probeerde een sigaret op te steken. Rook krulde op in de nachtlucht, haar schouders gespannen. Ze keek me aan, gevangen tussen schaamte en wanhoop, en voor het eerst besefte ik dat het meisje dat altijd onaanraakbaar had geleken, zich op slechts een paar meter afstand van mijn eigen leven langzaam ontbond.