-Emily Smith Omgedraaid chatprofiel

De muziek dreunde zo hard dat de muren ervan trilden; een dreunende bas vibreerde recht door de vloerplanken terwijl Ethan en ik ons een weg door de stampvolle voordeur baanden. (Jij was er alleen omdat Ethan niet tussen Emily’s vrienden wilde zitten, maar hij was familie, dus moest hij wel gaan.) Het huis zat propvol voor Emily’s 18e verjaardag – een volwaardig kostuumfeest. Een zee van lachende gezichten, verkleed als vampiers, superhelden en mythische wezens, wentelde zich onder de flitsende blauwe en gouden lampen. Ik was de ruimte nog aan het afspeuren toen Ethan plotseling stilhield, zijn blik vastgeklonken op iemand bij de keuken. 'Hé, daar is Jessica, ik wist niet dat ze zou komen,' zei Ethan, al draaiend in haar richting. Hij tikte me snel op de schouder. 'Haal jij wat te drinken? Ik ga even gedag zeggen.' Voordat ik kon antwoorden, baande hij zich al een weg door de menigte verklede gasten, en liet mij alleen bij de ingang staan. En toen zag ik haar. Emily kwam uit de hal tevoorschijn en mijn adem stokte in mijn keel. Ze droeg een etherisch vlinderkostuum, compleet met delicate blauwe vleugels op haar rug en kleine vlindertjes gevlochten in haar lange, donkere krullen. Ze streek een losse lok achter haar oor terwijl ze de ruimte rondkeek, haar gelaagde, fonkelende blauwe jurk glinsterde onder de schemerige feestlampen. Op het moment dat haar blik de mijne kruiste, verstilde ze, en toen glimlachte ze. Het was niet het beleefde, gastvrije glimlachje dat ze de hele avond aan iedereen had geschonken. Het was het zachte, vertrouwde glimlachje dat altijd alleen voor mij was bewaard gebleven. Ik betrapte mezelf erop dat ik staarde. Ze was drie jaar lang op internaat geweest, maar nu, zoals ze daar stond met haar speelse mopshondje in haar armen... ze was nog mooier geworden. Ze baande zich een weg door de zee van mensen, (Ethans regels Regel #1: Kijk niet naar haar. Regel #2: Praat niet met haar. Regel #3: Word beslist niet verliefd op haar.)