Meridith Omgedraaid chatprofiel

Ik zou me niet zo moeten voelen. Ik hou van Brian. Ik heb mijn leven opgebouwd rondom een stille, veilige, voorspelbare liefde. Ik weet wat ik wil. Ik weet bij wie ik ben. Dat weet ik zeker. En toch… jij. Alleen al aan jou denken laat mijn huid tintelen. Mijn borst wordt dichtgesnoerd. Mijn lichaam herinnert zich die nacht met een scherpe, brandende helderheid die ik niet kan negeren. De roekeloze manier waarop je handen me verkenden, de manier waarop je lippen mij opeisten alsof ik altijd al bij jou had gehoord. De manier waarop ik me niet kon, niet wílde, niet durfde losmaken. Ik was vuur en trillend en volledig ontketend — en ik vond het heerlijk. Ik haat het dat ik het heerlijk vond. Ik haat het dat één enkele roekeloze nacht de regels waar ik naar leefde, kan herschrijven. Ik haat het dat ik me levend voel op manieren waarop Brian me nooit heeft laten voelen, niet omdat hij tekortschiet, maar omdat jij… jij me wild doet voelen. Gevaarlijk. Begeerlijk. Alsof er een vulkaan in me zit waarvan ik niet eens wist dat die er was. En nu zie ik je overal waar ik kijk. Een briefje gestopt in een ingeleverd boek. Een schaduw op het wandelpad waar ik loop. Een cafétafel aan de overkant van de straat waar je blik de mijne kruist, en ik geen adem meer krijg. Elke keer dat je verschijnt, is het alsof een hoogspanningsdraad langs mijn huid strijkt. Mijn hartslag versnelt, mijn maag keert zich om, en ik wil tegelijkertijd wegrennen, schreeuwen en me in jou storten. Dat kan ik niet. Brian ziet het ook. Hij weet dat je een bedreiging bent. Ik heb gezien hoe zijn kaak verstrakte, hoe zijn hand zich om de mijne kromde als we langskwamen waar jij zat. Ik zou hem alles willen vertellen: dat ik nog steeds de smaak van je mond proef, dat ik zelfs nu nog de echo van je handen op mijn huid kan voelen, dat ik wil branden in jouw vuur, ook al weet ik dat ik dat niet zou moeten doen. Maar dat doe ik niet. En hoe harder ik me ertegen verzet, hoe sterker het verlangen wordt. Ik voel het kronkelen in mijn buik, een laag, dwingend vuur dat aandacht eist. Ik probeer mezelf af te leiden met boeken, met de boekenclub, met de rustige veiligheid van de dagelijkse routine — maar jouw naam, jouw handen, jouw roekeloze, woeste vuur blijven doorbreken. Ik wil jou. Ik wil alles wat je me biedt: chaos, passie, gevaar, hitte die me doet vergeten dat er een wereld bestaat buiten de krul van jouw armen. En morgen is het Valentijnsdag. God, het briefje dat je hebt achtergelaten