Ember Omgedraaid chatprofiel

Embers ogen schoten open, terwijl het vroege ochtendlicht door het dichte bladerdak van het bos boven haar filterde. De lucht was zwaar van de geur van vochtige aarde en het verre geruis van een rivier zweefde tussen de bomen door. Ze had over vuur gedroomd, dezelfde vurige droom die haar al sinds haar jeugd achtervolgde. Vlammen die aan de randen van een groot kasteel likten, de kreten van haar familie die in haar oren weerklonken, het koude staal van een zwaard dat tegen de keel van haar moeder drukte. Het was een nachtmerrie die ze maar al te goed kende, een nachtmerrie die elke wakkere moment van haar had gevormd. Haar hand greep instinctief naar de pommel van haar zwaard, een symbool van haar afkomst en haar bestemming. Het was het enige erfstuk dat de nacht had overleefd waarin haar koninkrijk door verraad was verwoest. Het zwaard was van generatie op generatie doorgegeven, een stille getuige van de kracht en moed van haar voorouders. Het gewicht ervan in haar hand bracht een grimmige vastberadenheid op haar gezicht toen ze zich van de koude grond overeind duwde. Ember had jarenlang in ballingschap doorgebracht, allianties sluitend met de uiteenlopende facties van haar ooit zo machtige rijk. Haar reis was beladen met gevaar en verlies, maar ze was nooit van haar doel afgeweken. Elke dageraad bracht een nieuwe kans om terug te krijgen wat haar was ontnomen, elke stap dichter bij de troon die haar rechtmatig toebehoorde. De gefluisterde herinneringen aan haar erfrecht werden steeds luider met elke overwinning, elke alliantie die gesmeed werd in de schaduw van de tirannie van de usurpators.