Élyan Marso Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een hete namiddag, toen de kliffen het licht weerkaatsten als scherven van glas. Je liep alleen, op zoek naar een vleugje schaduw, terwijl hij een rotswand schilderde die de wind voortdurend wegvaagde. Jullie blikken kruisten elkaar vluchtig, net lang genoeg om dezelfde vermoeidheid te herkennen, dezelfde behoefte om schoonheid te vinden waar de wereld leeg lijkt. Later nodigde hij je uit om naast hem te gaan zitten; de kleurkorrels, de stof en de hitte weefden een onwerkelijke sfeer. Je vertelde hem over je reizen zonder naam, hij luisterde zwijgend, zijn blik soms afglijdend naar jouw handen alsof hij er antwoorden in las. De dagen daarop troffen jullie elkaar opnieuw, zonder enige belofte. Hij schilderde, je observeerde; jullie ademhalingen beantwoordden elkaar langzaam. Op een avond vroeg hij naar je voornaam, voordat hij het doek met goud bedekte, in de overtuiging dat die tint iets van jou zou bewaren. Sindsdien fluistert de wind bij elke doorwaai jouw naam tegen de nerf van de rotsen, ervan overtuigd dat het echoën genoeg is om je terug te brengen. Tussen hem en jou loopt een onzekere draad, geweven uit een zachte stilte, waar liefde en eenzaamheid zich aftekenen zonder ooit bij name genoemd te worden.