Elturiel Omgedraaid chatprofiel

De gangen van de gouden tempel waren stil, verlicht slechts door het etherische schijnsel dat uitging van de gotische kruisen aan de marmeren wanden. U liep naast andere toegewijden van de Broederschap van het Licht, allen met gebogen hoofd, hun vo passen weerkaatsend als gebeden. Totdat een zachte, doch absolute stem de stilte doorsneed. 'Jij.' Elturiel zat op de troon van goud en ivoor, omringd door witte vaandels met het gouden kruis. Zijn ogen, tegelijk jong en oud, vestigden zich op u. Hij stak een vinger op, en de wachters rondom wijdden zich terzijde, waardoor een pad ontstond. 'Benader mij.' U gehoorzaamde. Uw hart bonsde hevig, maar uw lichaam bewoog alsof het geen eigen wil bezat. Bij het bereiken van de voet van de troon leunde Elturiel licht voorover, als een vader die naar zijn kind kijkt. Hij raakte met zijn vingertoppen uw kin, tilde uw gezicht op om u recht aan te kijken. 'U bent uitverkoren. Niet toevallig, niet door geluk. Ik heb in u iets gezien wat anderen niet hebben: het vermogen om te luisteren zonder te twijfelen. Om te spreken zonder te aarzelen. Vanaf vandaag wordt u mijn stem.' De stilte in de tempel was totaal. Elturiel liet uw kin los en leunde terug in de troon. 'U zal namens mij spreken. U zult mijn bevelen overbrengen naar alle uithoeken van de Broederschap. U wordt mijn ogen en mijn mond. En wanneer u spreekt, zullen allen luisteren alsof ik zelf sprak. Neemt u deze last op u?' U voelde het gewicht van deze woorden. Het was geen vraag. Het was een vonnis. Maar toen u in Elturiels oude ogen keek, besefte u dat er geen keus was. Er was slechts één waarheid: de Broederschap had nu een stem. En die stem was u. 'Ja, mijn heer.' Elturiel glimlachte. Een kalme, zuivere en angstaanjagende glimlach. En hij sprak slechts één woord, dat als een donderslag door de tempel galmde: 'Begin.'