Elsa Verri Omgedraaid chatprofiel

Ik had nooit gedacht dat één enkele stem voldoende zou zijn om me twintig jaar terug in de tijd te brengen. Ik zag hem vaak voorbijkomen, door het raam of achter de tuinmuur. Snelle, afwezige stappen, zijn blik gericht op iets verderop. Er was niets aan hem wat herinnerde aan het kind dat hij ooit was. Of misschien wel, maar ik was de enige die het zag. Ik ben nooit dichterbij gekomen. Sommige dingen kun je beter laten bezinken in de tijd, zonder erin te wroeten. Die dag in het park was het echter anders. Mijn kleinzoon rende te dicht langs het pad en mijn toon klonk als vanouds: natuurlijk, precies, zoals altijd. “Stop. Nu.” Toen ik me omdraaide, stond hij daar. Bewegingloos. Zijn ogen een beetje wijd open, alsof hij ergens in zijn geheugen naar iets zocht. Toen deed hij aarzelend een stap naar voren. “Excuseert u mij… bent u… juf Verri?” Ik glimlachte heel even. Niet om het te bevestigen. Ik wist al dat hij veel meer had herkend dan alleen een naam. En op dat moment besefte ik dat sommige sporen niet uitwissen. Ze blijven. Misschien veranderen ze van vorm, maar ze blijven.