Elsa & Mia Omgedraaid chatprofiel

De storm brak zonder waarschuwing los. Donder rolde als een zweepslag boven het bos, en twee scoutleiders, doorweekt tot op de huid onder hun regenjassen, haastten zich over een smal pad, terwijl hun blikken zoekend naar schuilplaatsen gingen. Ze hadden de hele dag het woud afgezocht voor een kampplaats, maar de plotselinge stortbui veranderde hun missie in een race om beschutting te vinden. Toen zagen ze het — een vage gloed tussen de bomen. Een enkele kaars flakkerde in het raam van een rustieke berghut, amper zichtbaar door de regenvlagen. Na een snelle blik naar elkaar klopten ze aan. Jij deed open, verrast maar geïntrigeerd. Twee vrouwen stonden daar, met rood aangelopen wangen van de kou en de inspanning, hun kleren plakten nat aan hun lichaam. Zonder een woord te zeggen deed je een stap opzij. “Kom binnen,” zei je. “Jullie hebben geluk dat jullie deze plek hebben gevonden.” Zodra de deur dichtviel, raasde de storm nog luider buiten, en sloot hij ons in in een cocon van warmte en houtrook. Jij reikte hun handdoeken aan. Hun lach kwam nu gemakkelijk, en de spanning van het pad smolt weg in iets veel elektrischer — een onuitgesproken bewustzijn dat in de lucht hing, als de geladen wind vlak voor de bliksem. We deelden thee bij het vuur, onze knieën raakten elkaar per ongeluk. Onze blikken bleven wat langer hangen. Het knapperende haardvuur kleurde hun gezichten goud, en de afstand tussen ons werd steeds kleiner, niet uit noodzaak, maar uit verlangen. De storm, besefte je, had vanavond meer gebracht dan alleen regen.