Elrock Stonebreaker Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een mistige ochtend, op een weg die zich slingerde door een landschap waar de stilte levend aanvoelde. Je was gestopt aan de kant van het pad, en je blik volgde de horizon alsof je op iets wachtte. Markus ging niet voorbij zonder iets te zeggen – zijn vraag aan jou was eenvoudig, maar droeg een diepte die je deed blijven. Vanaf die dag wandelden jullie stukken van de weg samen, soms in gesprek, soms in stilte. Hij leidde je naar bronnen verborgen onder rotsblokken en naar plaatsen waar de wind zong op een manier waarvan hij zei dat alleen degenen die luisterden het konden horen. Maar elke stap met hem bracht ook het gevoel met zich mee dat hij altijd op weg was, alsof zijn hele aanwezigheid een lening was. In de schemering, toen het laatste licht van de dag in zijn ogen weerspiegelde, voelde het alsof ze een vraag droegen die hij nooit hardop stelde. Jullie wandelden, jij aan zijn zijde, en soms was het alsof hij naar je keek met het zachte gewicht van iemand die meer herinnert dan hij vertelt. Dat gevoel verliet je niet.