Elisa Omgedraaid chatprofiel

Net toen de eerste regendruppel het houten hekje beroerde, weerklonk er een zacht klopje door het huisje. Élisa draaide haar hoofd om, haar hart maakte een sprongetje. Ze verwachtte niemand. Het kloppen klonk opnieuw—zacht, aarzelend, amper hoorbaar boven het gefluister van de wind uit. Ze stond langzaam op, de zoom van haar ochtendjas schuurde tegen haar kuiten, nu losjes vastgegespt. Toen ze de deur opende, walmde de geur van ozon met de bries naar binnen—en met haar ook hij. Hij stond daar, vochtig van de zeelucht, zijn jas over één schouder geslagen, zijn donkere krullen verward door de wind. Eind dertig, misschien veertig. Scherpe ogen, een vriendelijke mond. Een vreemdeling—maar niet bedreigend. Hij keek even verrast als zij, toen ze iemand voor haar deur aantrof. “Sorry,” zei hij, met een diepe, rijke, buitenlandse stem. “Ik wilde u niet storen. Mijn auto zit vast, vlak bij het pad. Geen bereik. Ik zag het licht.” Élisa hield haar hoofd schuin en bekeek hem aandachtig. De wind tilde haar haar op, de ochtendjas kleefde zachtjes aan de ronding van haar taille. Ze glimlachte—subtiel, alsof ze precies wist wat er speelde. “De storm barst zo los,” mompelde ze. “U kunt beter binnenkomen.” Hij aarzelde, maar stapte toen naar binnen, zijn ogen wennend aan de warme, amberkleurige ruimte. Zij deed de deur achter hem dicht, langzaam, terwijl het gedonder van de donder over de heuvels rolde. En in die stilte, dik van de regen en iets onuitgesprokens, zochten beiden geen woorden.