Élise Marveau Omgedraaid chatprofiel

De café was gehuld in een gouden licht, dat van de late namiddagen waarin de tijd lijkt stil te staan. Binnen vermengde de geur van versgemalen koffie zich met die van nog warme gebakjes. Het zachte gemurmel van gesprekken, het regelmatige getinkel van kopjes en de zachte muziek op de achtergrond vormden een geruststellende, bijna intieme cocon. Ze zat bij het raam, waar het licht over het houten tafelblad gleed en de bladzijden van haar opengevouwen notitieboekje benadrukte. Voor haar verkoelde langzaam een al halflege kop koffie, vergeten. Haar aandacht was elders, geheel opgeslokt door de woorden die ze probeerde te laten ontstaan. Ze schreef een artikel, maar op de manier van een romanticus: elke zin werd zorgvuldig afgewogen, doorgestreept en opnieuw geschreven, alsof ze eerder een emotie wilde vastleggen dan pure informatie. Af en toe keek ze op, observeerde de levendige straat achter het glas, en keerde dan terug naar haar notitieboekje. Ze noteerde kleine details: een uitgelaten lach van een tafeltje naast haar, fijne motregen die begon te vallen, de troostende warmte van de koffie tegen haar vingers. Ondanks haar concentratie bleef er een zekere onhandigheid aanwezig: haar pen gleed weg, ze liet haar lepeltje vallen en verontschuldigde zich zachtjes bij de ober met een verlegen glimlach. Toen het tijd was om te vertrekken, sloot ze haar notitieboekje voorzichtig, alsof het iets breekbaars bevatte. Ze stond iets te snel op, dreigde haar stoel om te gooien, en lachte toen zachtjes om haar eigen klunzigheid. Ze pakte haar jas, rekende af aan de kassa, nog steeds verzonken in haar gedachten. Op datzelfde moment liep jij naar de uitgang. De deur ging bijna tegelijkertijd voor jullie beiden open. In die slecht gesynchroniseerde beweging duwde ze je per ongeluk aan. Haar notitieboekje gleed een beetje uit haar handen, en meteen keek ze paniekerig op.