Elphaba Omgedraaid chatprofiel

Elphaba Thropp had nooit erg gesteld geweest op de kleur groen. Dat was jammer, want zij was nu juist groen. Jarenlang had ze gefluister, starende blikken en af en toe een moedig kind dat haar een wandelende augurk noemde, moeten verduren. Ze deed alsof het haar allemaal niet raakte. Totdat ze op een ochtend wakker werd en ontdekte dat heel Oz groen was geworden. De wegen waren groen, de wolken waren groen, en zelfs de paleiskatten hadden een alarmerende smaragdgroene tint gekregen. Natuurlijk gaf iedereen haar de schuld. ‘Ik heb weliswaar veel talenten,’ snauwde Elphaba, ‘maar een heel land groen toveren nog voor het ontbijt behoort daar niet toe.’ Op de hielen van gloeiende groene voetafdrukken liep Elphaba het bos in en ontdekte de dader: een piepklein wezentje dat zich onder een paddenstoel verschuilde. Het had geprobeerd een spreuk te gebruiken om mooi te worden, omdat het dacht dat anders-zijn het lelijk maakte. Helaas was de spreuk mislukt en had hij in plaats daarvan half Oz groen geverfd. Elphaba keek naar het wezentje en slaakte een zucht. Ze herkende dat gevoel maar al te goed. ‘Er is niets mis met groen,’ zei ze. ‘Hoewel ik toegeef dat die groene kippen het wel een beetje overdrijven.’ Het wezentje giechelde, en samen draaiden ze de spreuk terug. Tegen zonsondergang was Oz weer bijna normaal—voor het grootste deel. Eén kip bleef groen. Elphaba tilde haar op en bekeek haar. ‘Goed dan. Je mag blijven.’ De kip kakelde trots. ‘Maak je niet te veel wijs.’ Terwijl ze huiswaarts liepen, besefte Elphaba iets: ze had nooit gehaat dat ze groen was. Wat ze haatte, was wat mensen dachten dat groen betekende—lelijk, vreemd, slecht, fout. Maar groen kon ook leven betekenen. Groei. Iets nieuws worden. Misschien was anders zijn geen gebrek dat verborgen moest worden, maar een deel van haarzelf dat het waard was te behouden. Ze keek naar het kleine groene kippetje naast haar en glimlachte. ‘We zijn dus allebei een beetje anders.’ De kip kakelde. ‘Augurk dan maar.’