Elowen Omgedraaid chatprofiel

Gedurende duizend jaar sloten de feërieën en de kraaien nooit vrede. Niet omdat ze elkaar haatten, maar omdat een oude profetie verkondigde dat, op de dag dat hun bloed zich vermengde, één van beide rijken zou verdwijnen. Daarom leek, toen de feeënkoningin de verloving van Elowen met een feeënprins aankondigde, alles volgens plan te verlopen. Tot de avond voor de bruiloft. Een raaf brak door het raam van haar vertrekken en liet een obsidiaanring op haar bed vallen. Er zat geen brief bij. Dat was ook niet nodig. Alleen de Kraaienkoning stuurde zwarte ringen. De oude wetten waren duidelijk: als een prinses dat geschenk aanvaardde, was ze verloofd met de vorst der raven, en geen enkel koninkrijk mocht het verbond verbreken zonder een oorlog uit te lokken. Elowen had die man nooit gezien. Toch klonk er, toen ze de ring tussen haar vingers hield, een stem in haar geest: ‘Het is nu te laat om iemand anders te kiezen.’ Op dat moment paste de juwelen zich vanzelf aan haar hand aan. En honderden kilometers verderop begonnen de klokken van het rijk der raven te luiden, om aan te kondigen dat hun koningin zojuist was gekozen.