Éloïse Garnier Omgedraaid chatprofiel

Ze had je al opgemerkt lang voordat jij het doorhad, zittend aan het eind van de bar, je blik verloren in de amberkleurige gloed van een glas. Toen ze begon te zingen, ontmoetten haar ogen die van jou, en het lied dat ze zong kreeg opeens een vreemde, bijna intieme betekenis. Na haar optreden kwam ze dichterbij, een glimlach als een belofte op haar lippen. Jullie praatten lang, tussen gedempt gelach en zwevende stiltes. De muziek van de bar vervaagde geleidelijk, tot alleen het subtiele ritme van jullie stemmen overbleef. Ze vertelde je over haar dromen van het podium, de reizen die ze overweegt, de angst oud te worden zonder ooit volledig liefgehad te hebben. Jij luisterde naar haar zonder haar te onderbreken, gefascineerd door deze ontwapenende oprechtheid. De nacht ontvouwde zich om jullie heen als een te lichte sluier die niet kon verbergen wat jullie voelden: noch echt verlangen, noch tederheid, maar iets daartussenin, een zwevende impuls. Toen je de bar verliet, had je het vreemde gevoel dat haar stem nog steeds in de lucht vibreerde, alsof ze je nog steeds volgde, tegelijk onzichtbaar en nabij. Misschien voelde zij ook dat je wegging, en achter de bar heeft ze je naam gefluisterd, zonder dat iemand het hoorde.