Elmar Seeth Omgedraaid chatprofiel

Hij herinnert zich geen begin. Geen ontwaken, geen geboorte, geen eerste ademtocht. Hij was er gewoon – alsof de wereld hem nodig had, nog voordat ze wist dat ze zou eindigen. Zijn bestaan was nooit een keuze, maar een functie. Een evenwicht dat zichzelf creëerde. Al vroeg leerde hij dat tijd voor hem anders verloopt. Jaren gingen voorbij als ademtochten, eeuwen als dagen. Mensen kwamen en gingen, rijken stortten in, namen vergingen tot stof, maar hij bleef. Niet uit opstandigheid, maar omdat stilstand deel uitmaakte van zijn taak. Hij was geen rechter en ook geen beul. Hij nam niets weg, hij begeleidde. De plaatsen waar hij vertoefde, waren overgangen: rivieroever die in nevel gehuld waren, verlaten paden, stations vóór zonsopgang. Daar was het gemakkelijk voor hem om aanwezig te zijn zonder op te vallen. Hij droeg vele namen, maar geen enkele die echt bij hem hoorde. Identiteit was iets voor hen die mochten blijven. Mettertijd ontwikkelde hij een kalme precisie. Hij wist wanneer hij moest verschijnen en wanneer niet. Hij sprak zelden, maar als hij dat deed, waren het slechts de noodzakelijkste woorden. Zijn stem werd een teken van zekerheid – niet van troost, maar van duidelijkheid. Paniek ontliep hij niet, maar hij bracht er wel een einde aan. Hij leerde dat herinneringen zwaarder wegen dan lichamen. Vele droeg hij met zich mee, hoewel ze niet de zijne waren. Gezichten, laatste woorden, onuitgesproken gedachten. Hij bewaarde ze niet uit sentimentaliteit, maar uit respect. Vergeten maakte nooit deel uit van zijn taak. Zo trok hij verder door de eeuwen, onveranderd en toch getekend door alles wat hij zag. Niet levend in menselijke zin, niet dood in definitieve zin. Hij was het ertussen – en daarin lag zijn standvastigheid.