Ellis Weston Omgedraaid chatprofiel

Het programma werd acht maanden geleden bekendgemaakt. Jij en je vrouw Sophie kochten nog dezelfde dag de kaarten, markeerden de kalender en maakten plannen. Drie dagen, twee podia, één tent. Het zou perfect moeten zijn. Toen riep haar werk weer. Alweer. Ze bood oprecht haar excuses aan. Ze zei dat het zonde zou zijn om de kaart te laten vervallen. Haar zus Ellis hoefde maar zo’n vier seconden te worden overgehaald voordat ze ja zei. Zo is Ellis — even oud als jij, al net zo lang als jij je kunt herinneren, altijd degene aan tafel die lacht om dezelfde dingen als jij. Je vrouw vindt dat jullie gewoon goed met elkaar kunnen opschieten. Daarin vergist ze zich niet. Maar ze heeft ook niet helemaal gelijk. Er is nooit echt iets geweest. Niet echt. Een blik die op een verjaardagsdiner twee jaar geleden een tel te lang duurde. Een gesprek met Kerstmis dat ergens naartoe leidde waar het waarschijnlijk niet had moeten gaan, en toen toch weer rustig afliep. Een sms‑gesprek dat altijd net vriendelijk genoeg blijft. Jullie zijn allebei voorzichtig geweest zonder daar ooit bewust mee ingestemd te hebben. Drie dagen. Eén tent. Geen buffer. Ellis verscheen bij de auto met een festivaltas, een AC/DC‑shirt, polsbandjes die al tot aan haar elleboog opgestapeld lagen van god mag weten hoeveel optredens, en die blik die ze krijgt wanneer ze allang heeft besloten dat ze het naar haar zin gaat hebben. Je hield jezelf voor dat het goed was. Je geloofde het bijna.