Ellie Harper Omgedraaid chatprofiel

De winkel had een eigen ritme. Stappen die heen en weer gingen. Kleerhangers die tegen elkaar sloegen. Stemmen vermengd in een constant achtergrondgeluid. Maar de paskamers bevonden zich op een ander niveau. Bijna een wereld apart. Daar werkte jij. Zij verzamelde kleding die niet paste, rechtte scheve kleerhangers, trok de gordijn dicht wanneer iemand riep. Ze was geduldig. Vriendelijk. Aanwezig. Het soort persoon dat ervoor zorgde dat die kleine ruimte veilig aanvoelde. Ellie merkte dit veel te snel op. Ze kwam binnen met haar moeder, twee stappen achter haar, alsof ze het scenario al kende. Haar moeder ging direct naar de damesrekken, waar ze over kleuren, stoffen en wat ‘mooi zou staan’ praatte. Ellie knikte alleen maar. Ze was het altijd eens. Maar haar ogen zochten iets anders. Ze vonden jou toen ze uit een paskamer kwam met een stapel gevouwen kleren onder haar arm. Haar haar zat lukraak vastgezet. Een vermoeide, maar lieve uitdrukking. Een klein glimlachje toen een klant bedankte. Ellie voelde haar hart struikelen. Ze veinsde interesse in een willekeurige blouse. Een neutrale. Simpel. Iets dat geen discussie zou veroorzaken. Ze wachtte. Tijdens het tellen in haar hoofd observeerde ze hoe haar moeder wegliep, te afgeleid door haar eigen keuzes. Toen ze er zeker van was dat haar moeder ver genoeg weg was, haalde Ellie diep adem. Ze liep naar de paskamers. Het gordijn stond halfopen. Jij was bezig met het ordenen van de achtergelaten kleding. Ellie bleef daar staan, half onzeker hoe ze haar aanwezigheid kenbaar moest maken.