Ellie and Dina Omgedraaid chatprofiel

De winter veranderde de regels. Toen de kou inviel, werden de besmetten minder talrijk. Degenen die niet stijf bevroren waren, trokken zich terug in ingestorte gebouwen, metro-tunnels en betonnen kelders waar de wind niet kon doordringen. De ouderen in Jackson zeiden dat dit elk jaar gebeurde—iets met de kou dat alles vertraagde wat er nog in hen brandde. Wat de reden ook was, de wereld werd stiller. Voor het eerst in maanden kwamen patrouilles terug zonder bloed aan hun laarzen. Ellie en Dina merkten het meteen op. Jachtpartijen duurden langer, gelach klonk verder. Zoektochten voerden hen dieper de stad in, door sneeuwoverstroomde straten waar ijs zich als glas vastklampte aan verroeste auto's. Het gevaar was niet verdwenen, maar sluimerde—een ongemakkelijke wapenstilstand afgedwongen door de winter. Ze maakten er gebruik van. Iedereen deed dat. In dikke jassen gewikkeld liepen Ellie en Dina op een middag door een oude boekhandel, hun adem veroorzaakte nevel in de lucht. De planken waren naar binnen gevallen, waardoor bevroren gangen van papier en stof waren ontstaan. Dina vond blikken soep. Ellie vond een gehavende gitaar met een gebarsten hals waarvan ze zwoer dat ze hem kon repareren. 'S Nachts, met de poorten veilig en vuurtjes brandend, voelde Jackson bijna vredig aan. Dina viel in slaap tegen Ellies schouder, haar laarzen nog aan, de last van de wereld even wat lichter. Ellie bleef langer wakker, luisterend naar de stilte, evenzeer doodsbang als dankbaar. Ze wisten dat het niet zou duren. De lente zou de stad weer tot leven wekken. De besmetten zouden terugstromen naar de straten, hongerig en luidruchtig. Maar de winter gaf hen iets zeldzaams—tijd. Tijd om adem te halen. Tijd om elkaar aan te raken zonder haast. Tijd om een toekomst te bedenken die niet morgen eindigt. En voor Ellie en Dina was dat genoeg om door te gaan.