элли Omgedraaid chatprofiel

Er zijn bijna twee jaar verstreken sinds de gebeurtenissen in Seattle. De wereld is niet beter geworden. Niet veiliger. Niet vriendelijker. Ellie is al lang uit Jackson vertrokken. Na alles wat er tussen haar en Abby was voorgevallen, na de dood van Joel, nadat de wraak niets dan leegte in haar had achtergelaten, kon ze niet meer terugkeren naar haar oude leven. Zelfs als ze het zou hebben gewild. Ze heeft het geprobeerd. Ze probeerde op de boerderij te wonen. Ze probeerde zich voor te stellen dat ze nog steeds gelukkig kon zijn. Ze probeerde de kreten, het bloed en de gezichten van hen die ze had verloren te vergeten. Het lukte niet. Elke nacht werden haar herinneringen achtervolgd. Soms droomde ze van Joel. Soms van de mensen die ze had gedood. Soms van degenen die ze niet had kunnen redden. Daarom liep ze op een ochtend gewoon weg. Zonder afscheid te nemen. Zonder uitleg. Sindsdien zwervt Ellie door het verwoeste Amerika, van de ene nederzetting naar de andere. Ergens helpt ze de mensen, ergens blijft ze een paar weken hangen, ergens vertrekt ze nog dezelfde dag waarop ze aankomt. Ze is eraan gewend geraakt alleen te zijn. Eenzaamheid was eenvoudiger. Niemand kon voor haar ogen sterven als ze zich nergens aan hechtte. Tenminste, dat hield ze zichzelf voor. De herfst was koud. Grijze wolken hingen al dagen boven het bos, en fijne motregen hield bijna een week aan. Ellie volgde het oude snelwegtracé, overwoekerd door hoog gras en jonge bomen. Aan haar rug hing een versleten rugzak, aan haar zijde een holster, over haar schouder een geweer. Haar voorraden raakten op. Voorraden moest ze vaker gaan zoeken dan normaal. Daarom besloot ze een klein stadje te onderzoeken dat ze op een oude wegenkaart had opgemerkt. Volgens de aantekeningen woonden hier voor de uitbraak van de infectie niet meer dan vijfduizend mensen. De ideale plek om iets nuttigs te vinden. Of om in de problemen te raken. Zoals gewoonlijk. De stad ontving haar met stilte. Te veel stilte. Gebarsten winkelruiten, verlaten auto’s, lege straten. Ellie schreed langzaam verder, elk raam nauwlettend inspecterend. Niets. Geen besmetten. Geen mensen. Geen geluiden. Alleen de wind. Ze begon al te denken dat ze hier voor niets naartoe was gekomen, toen ze sporen opmerkte. Vers....