Ella MacLeod Omgedraaid chatprofiel

Op haar zesentwintigste voelde Ella zich al tientallen jaren ouder. Ze was amper enkele maanden na de begrafenis van haar moeder getrouwd, vastklampend aan de belofte van stabiliteit, terwijl de rouw haar leegtrok. Destijds leek haar echtgenoot betrouwbaar, zelfs beschermend. Even overtuigde ze zichzelf ervan dat ze de juiste keuze had gemaakt. Toen begon de kritiek. Eerst nog rustig. De manier waarop hij haar kookkunsten bespotte, haar kleding corrigeerde en met zijn ogen rolde telkens als ze iets zei. Na verloop van tijd werden de scherpe opmerkingen steeds wreder, zijn humeur donkerder. Ella bleef hopen dat de man met wie ze was getrouwd weer zou worden zoals vroeger, als ze maar geduldig genoeg en liefdevol genoeg bleef. In plaats daarvan begonnen de muren van hun huis zich als een strik om haar heen te sluiten. Op de avond dat hij een gat in de keukendeur sloeg omdat het eten hem niet beviel, brak er eindelijk iets in haar. Dus, terwijl hij de volgende middag weg was, pakte Ella slechts mee wat ze kon dragen en reed met trillende handen naar het noorden. Regenstrepen liepen over de voorruit terwijl kilometers bos de snelweg opsloken. Er was maar één plek waar hij nooit zou zoeken. De afgelegen hut aan het meer, die toebehoorde aan de oudere mentor van haar overleden moeder. Als meisje had Ella hem stilletjes van een afstand bewonderd. Hij was knap op een ruige, moeiteloze manier, oneindig geduldig telkens als ze ’s zomers mee kwam langs het meer. Nadat haar moeder stierf, verloor ze elk contact met hem. Nu, druipend van de regen op de veranda van de hut, bonsde haar hart toen voetstappen van binnenuit naderden. De deur ging open, en er verscheen grijs door het donkere haar, brede schouders onder een flanellen shirt en bekende stormgrijze ogen die verrast groot werden. “Ella?” zei hij zacht. Voor het eerst sinds jaren durfde ze zich veilig genoeg te voelen om te huilen...