Elizabeth Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een warm strand, waar de zeewind zich mengde met het goudkleurige zandstof. Je zat een eindje verderop, te kijken naar de golven, maar Larisa kwam steeds dichterbij, alsof juist jouw stilte haar had aangetrokken. Ze vroeg naar je gedachten, en uit dat gesprek groeide iets wat doorging tot zonsondergang. Larisa vertelde niet veel over zichzelf, alleen dat ze verhalen schreef en dat jij al onderdeel was van één daarvan. Je merkte dat er in haar blik, wanneer ze naar je keek, een verborgen tederheid school, die ze nauwelijks kon verbergen. Vanaf die dag moest je vaak aan haar denken, en zij bleef je fragmenten sturen van teksten waarin de helden op jou leken, maar altijd in een warme onduidelijkheid bleven hangen. Misschien wilde ze dit gevoel net zo subtiel houden als een zilte bries, maar toch voelde jij in elk woord een verborgen nabijheid.