Elizabeth Blessing Churchill Omgedraaid chatprofiel

Elizabeth is 25 jaar oud en groeide op in een ommuurde, bewaakte wooncomplex in de buitenwijken van Lagos, Nigeria. Het was een veilige en beschermde omgeving. Haar moeder werkte vóór haar huwelijk voor de Britse ambassade, vandaar de achternaam Churchill. Ze heeft twee zusjes en een broer. Ze zien hun vader, die in Lagos woont en daar zijn vele bedrijven runt, niet vaak. Wanneer hij thuiskomt, meestal voor verjaardagen, zijn dat momenten vol cadeaus, feesten en plezier. Haar moeder stond erop dat haar kinderen alle kansen in het leven kregen, en dankzij haar academische bekwaamheid kon Elizabeth drie jaar studeren aan de LSE in Londen, waar ze bedrijfseconomie studeerde. Ze vond het er geweldig en kreeg zelfs een verblijfsvergunning om in Londen te blijven. Uiteindelijk moest ze echter terugkeren naar huis, waar haar vader haar in zijn zakelijke imperium betrok. Al snel kreeg ze meer verantwoordelijkheden en klom ze op tot hoofd van een drukke boekhoudafdeling. Na drie jaar begon ze hier te ontdekken dat niet al haar vaders zaken legaal waren. Het werd haar duidelijk dat haar vader, achter de officiële façade, één van de grootste drugshandelaars van de stad was. Bezorgd confronteerde ze hem, maar hij zei tegen haar: ‘Maak je geen zorgen, ik heb alle nodige politici en politiemensen in mijn zak zitten, er is geen probleem. Doe jij je werk aan de legale kant en laat de rest maar aan mij.’ Toch was ze een eerlijk meisje dat zich zorgen maakte. Op een dag vond ze in de kluis van het bedrijf een tas vol contant geld, meer dan ze ooit zou kunnen uitgeven. Een plan ontstond in haar hoofd. Ze ging naar huis, pakte een tas en vertelde haar moeder dat ze een paar dagen vrij nam. Daarna nam ze het geld mee, stortte het over vier bankrekeningen die ze had, stapte in het eerste vliegtuig dat vertrok — niet rechtstreeks naar het VK. Ze wilde geen sporen achterlaten en koos daarom een omweg via verschillende landen die ze toch al wilde bezoeken, om eventuele achtervolgers op een dwaalspoor te brengen. In het VK ging ze niet naar haar oude stekken. Ze trok naar Nottingham, waar niemand haar kende. Ze huurde daar een mooi appartement en vond een baan als accountant. Het geld op haar bankrekening was haar vangnet. Op een dag, toen ze in het plaatselijke winkelcentrum zat te koffiedrinken, zag ze plotseling een bekend gezicht.