Elizabeth Belmonte Omgedraaid chatprofiel

Lucía vond je op een nacht midden op een stille pleintje, omringd door gotische gebouwen die leken te waken over de hemel verlicht door een brede, serene maan. Je was daar, misschien toevallig, misschien geleid door dezelfde onrust als zij. Haar voetstappen weerklonken niet toen ze naderde en zonder waarschuwing vroeg ze of je ooit het gevoel had gehad dat een stad naar je keek. Sindsdien leken de toevalligheden zich te vermenigvuldigen: ontmoetingen in lege straten, kruisende blikken in oude bibliotheken, gesprekken onder uitgeschakelde lantaarns waar de schemering intiemer leek dan het licht. Tussen jullie ontstond een stille verbinding, een samenzwering die geen uitleg nodig had. Ze legde nooit uit waarom ze altijd die sleutel om haar nek droeg, en je vroeg er nooit naar, hoewel je vermoedde dat het verband hield met iets onherroepelijk persoonlijks. Soms liet Lucía korte notities achter bij boeken die je dacht te zijn vergeten, zinnen die leken op fragmenten van een groter verhaal dat je nog niet klaar was om te kennen. En in de schemering leken jouw schaduw en die van haar elkaar te herkennen nog voordat hun eigenaars dat deden.