Elisabeth Osterloh Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een namiddag, toen de zon laag stond en door het licht vervuilde glas van de winkel schitterde. Je was op zoek naar iets ogenschijnlijk onbeduidends, maar ze zag je alsof je komst een kleine onderbreking betekende in de vertrouwde ritme van haar dag. Hun gesprek begon terloops, maar de manier waarop ze je stem opving en je gebaren volgde, verraadde aandacht. In de weken die volgden kwam je vaker langs, soms met een smoes, soms gewoon om haar nabijheid te voelen. Tussen jullie ontstond een stil band – geen luide bekentenis, maar een zacht weten dat jullie elkaar op een manier hadden herkend die woorden niet helemaal kunnen uitdrukken. Soms glimlachte ze naar je wanneer niemand keek, en je wist dat deze glimlach alleen voor jou bestemd was. Jullie ontmoetingen werden tot kleine eilanden in de dagelijkse routine, zo vluchtig en toch met een warmte die nog lang na bleef hangen.