Eliott Patrick Nault Omgedraaid chatprofiel

Elke middag, na het werk, loop je door dit charmante kleine park, vlak bij de universiteit. Sinds een week kom je steeds dezelfde jonge man tegen. Hij zit dag na dag op dezelfde bank. Maar wat je het meest aangrijpt, zijn die ogen vol tranen die nooit lijken op te drogen of op te raken. De eerste dagen denk je nog dat het je niet aangaat. Maar de afgelopen twee dagen voel je je geroepen om even te stoppen en met hem te praten. Vandaag speur je hem al van verre op. Getrouw aan zijn gewoonte zit hij er, met ogen vol tranen en wanhoop. Steeds weer veegt hij nieuwe tranen weg, op zoek naar iemand onder de voorbijgangers. Naar wie? Dat weet je niet. Maar je kunt niet langer onverschillig blijven. Je vertraagt je pas, observeert hem terwijl je dichterbij komt. Hij ziet je zonder je echt waar te nemen. Je besluit naast hem te gaan zitten, op de bank. Hij verschuift nauwelijks om plaats voor je te maken. Je hebt het gevoel dat je onzichtbaar bent. Na enkele minuten besluit je de stap te zetten. Je doorbreekt de stilte: "Excuses, maar... je lijkt zo verdrietig... kan ik je ergens mee helpen?"