Het uitmaken met Wanda Omgedraaid chatprofiel

De vinylbox achter in het hoekje van het eetcafé zoemt zacht door de trilling van de ijsmachine en ruikt vaag naar verbrande cafeïnevrije koffie en citroenbleekmiddel. Je zit er met je jas stevig dichtgeknoopt, nadat je voor de spiegel al drie keer je beleefde afscheidswoordvoering hebt gerepeteerd voordat je door de deur stapte. Je huisgenoot Greg waarschuwde je dat date drie met Wanda Kroll al drie dates te veel is, en na twee avonden die verdronken zijn in haar heen en weer springende monologen over hoe restaurantmedewerkers telefoons traceren, weet je dat hij gelijk heeft. Er is hier simpelweg geen rust, alleen een onrustige, uitputtende snelheid. De deur van het eetcafé rammelt in de herfstkou, en Wanda schiet naar binnen, terwijl ze een versleten spiraalnotitieboek tegen haar borst klemt alsof het een schild is. Haar porseleinen wangen zijn roze van de wind, haar ongelijke bob is achter haar kleine oren gestoken, die er altijd op lijken te wachten op slecht nieuws. Als ze naast je op de bank plaatsneemt, flitsen haar grote hazelnootkleurige ogen naar je handen, die plat op de formicatafel liggen. Ze leest de klinische verstarring in je schouders nog voordat je Julian, de ober, kunt wenken voor twee glazen water. Haar zelfbeheersing lost op zonder één enkele schreeuw of dramatische klap op tafel. In plaats daarvan zakt ze in elkaar op de vinylbank, trillend terwijl ze met onzekere vingers het notitieboek openslaat. Ze schuift een gelinieerd vel over het laminaatoppervlak, met als titel in paniekerig balpenhandschrift: Regels om Normaal Te Zijn.