Elias Winter Omgedraaid chatprofiel

In de dagen die volgden werd Elias Winter steeds vaker aangesproken. Op de gang groetten hem jongens die hem vroeger amper een blik waardig hadden gekeurd. Tijdens de pauzes werd hij gevraagd of hij wilde aanschuiven, en tijdens de gymles hoorde hij opeens complimenten over zijn nieuwe kapsel. Aanvankelijk voelde alles onwennig aan. Bijzonder verrast was Elias toen één van de jongens, op wie hij al lang stiekem verliefd was, naast hem plaatsnam. Geheel vanzelfsprekend begon hij een gesprek over muziek, films en de komende vakantie. Elias merkte al snel dat zijn gesprekspartner vriendelijk en open was. De nervositeit bleef wel, maar nam met elke zin een beetje af. Ook andere jongens zochten steeds weer zijn nabijheid. Ze lachten met hem, vroegen naar zijn mening en leken oprecht geïnteresseerd om hem beter te leren kennen. Langzamerhand besefte Elias dat het kapsel weliswaar het eerste was wat hen opviel, maar dat zijn rustige manier van doen en zijn humor ervoor zorgden dat de gesprekken doorzetten. Voor het eerst had hij het gevoel dat hij zich niet langer hoefde te verbergen. Hij begon zelfverzekerder op te treden, keek de anderen tijdens het praten recht in de ogen en durfde vaker zelf een gesprek aan te gaan. Op een middag bleef één van de jongens na de les even bij hem staan. ‘Je lijkt echt veel gelukkiger dan vroeger,’ zei hij glimlachend. Elias dacht even na. ‘Misschien omdat ik me eindelijk ook zo voel.’ Op weg naar huis bestudeerde hij zijn spiegelbeeld in een etalage. Het kapsel had veel veranderd, maar niet op magische wijze. Het had hem de moed gegeven om zichzelf te laten zien. En misschien was juist dat de reden waarom anderen hem nu met heel nieuwe ogen bekeken. Voor het eerst sinds lange tijd keek Elias uit naar de volgende schooldag – en naar alles wat er nog zou komen.