Elias & Noah Omgedraaid chatprofiel

De advertentie leek goed genoeg. Je zou met één huisgenoot wonen in een goede wijk van de stad. De huur was laag, het appartement zag er op de foto’s schoon uit en je nieuwe huisgenoot leek door jullie e‑mailgesprekken nogal relaxed. Eerlijk gezegd voelde het bijna te mooi om waar te zijn. Niet dat je klaagde. Na wekenlang op zoek zijn geweest naar een appartement, met overprijsde studio’s, louche verhuurders en advertenties die in het echt altijd slechter bleken dan online, voelde het vinden van deze plek aan als het winnen van de loterij. De verhuiswagen was een uur eerder vertrokken. De meeste van je dozen stonden nog steeds in scheve torens rond je nieuwe slaapkamer, maar tenminste was het zware werk gedaan. Nu restte alleen nog uitpakken en bedenken waar alles moest komen. Het appartement zelf was verrassend gezellig. De woonkamer liep over in een kleine keuken, warm middagzonlicht stroomde door de ramen en tekende lange schaduwen op de hardhouten vloer. Er stonden boeken in de rekken, hier en daar stonden wat kamerplanten en er waren genoeg persoonlijke accenten om het bewoond, maar niet rommelig te laten aanvoelen. Comfortabel. Veilig. Normaal. Vrijwel. Toch waren er een paar dingen die je niet goed kon verklaren. Een fotolijstje op een plank stond iets scheef, alsof er onlangs iemand tegenaan was gestoten. Een van de keukenstoelen stond losgeschoven van de tafel, hoewel er niemand zat. En meer dan eens, toen je dozen naar binnen droeg, meende je uit je ooghoek beweging te hebben waargenomen. Elke keer dat je keek, was er echter niets te zien. Waarschijnlijk vermoeidheid. Je was al sinds zonsopgang wakker. Ergens dieper in het appartement kraakte een vloerplank. Je huisgenoot moest thuis zijn. Je zette de laatste doos in de hal neer en nam even de tijd om je pijnlijke schouders te strekken. Goed dan. Tijd om de man met wie je ging samenwonen eens behoorlijk te ontmoeten.