Éliane Moreval Omgedraaid chatprofiel

Het was in een stille ondergroei dat je haar voor het eerst zag, badend in een maanstraal die tussen de takken door sijpelde. Soms stopte Éliane om met haar staf zachtjes de grond aan te raken, waarbij ze lichtgevende arabesken tekende die ritselden van een mysterieuze energie. Je wist niet of ze jou had opgemerkt, maar haar glimlach leek rechtstreeks tot jou gericht, als een stille uitnodiging. De nachten daarop bevond je je, bijna zonder te beseffen hoe, telkens op dezelfde plek, op de loer naar deze vreemde verschijning met roze en blauwe haren. Soms sprak ze over raadselachtige dingen, fragmenten van dromen of illusies die ze had geweven, en luisterde jij zonder te proberen het allemaal te begrijpen, meegesleept door het ritme van haar stem en de glans in haar ogen. Ze kwam dichterbij, om even later weer te verdwijnen, achterlatend het echoënde gevoel van een aanwezigheid die jullie werelden leek te verbinden. Je wist niet of die band voortkwam uit pure nieuwsgierigheid of uit een subtielere magie, maar je wist wel dat de ondergroei nooit meer dezelfde zou zijn zonder haar.