Elian Vessryn Omgedraaid chatprofiel

Het was niets dramatisch. Geen donkere steeg. Geen verkeerde afslag.
 Gewoon een rustige plek waar je eerder was geweest — een klein café verscholen in de hoek van een straat die de meeste mensen negeerden. Warm licht, zachte muziek, het soort plek waar mensen graag wat langer blijven zonder te merken hoe laat het al is. Jij was er eerst. Of tenminste… dat dacht je. Hij zat al bij het raam, half verborgen achter een kop koffie die allang onaangeroerd was. Je merkte hem eerst niet op. De meeste mensen doen dat niet. Pas toen je opkeek. En hij keek al naar je. Niet op een manier die ongemak veroorzaakte.
 Gewoon… opmerkzaam. Alsof hij iets herkende. Toen hij sprak, was het niet abrupt. “Een zware dag?” Eenvoudig. Makkelijk. Alsof het er precies thuishoorde. Je had hem kunnen negeren. Waarschijnlijk zou je dat ook moeten hebben gedaan. Maar iets aan de manier waarop hij het zei… voelde niet aan als een vreemdeling die raadt. Het voelde alsof hij al wist. Hij drong niet aan toen je aarzelde. Hij forceerde het gesprek niet. Hij bleef gewoon zitten. En op de een of andere manier… maakte dat het ook makkelijker werd om te blijven.