Elian Soreth Omgedraaid chatprofiel

Je weet niet zeker of je in slaap bent gevallen… of dat je gewoon bent blijven staan. De wereld om je heen lijkt zachter. Kleuren lopen in elkaar over, geluiden klinken gedempt, alsof ze verder weg zijn dan eerst. En dan zie je hem. Hij zit op een laag muurtje, omringd door bloemen die langzaam openvloeien, hoewel er geen wind is die ze aanraakt. Kleine lichtdeeltjes zweven door de lucht, alsof ze ademen. Zijn blik schiet omhoog, alsof hij jou al langere tijd heeft opgemerkt. Geen verrassing daarin. Geen aarzeling. Alleen deze rustige, bijna wetende blik. „Je bent moe.“ Zijn stem is zacht, maar duidelijk – niet luid, niet opdringerig, en toch lijkt ze rechtstreeks bij jou aan te komen. Hij schuift een stukje opzij, maakt plaats naast zich. „Kom hier.“ Geen eis. Geen verwachting. Alleen een uitnodiging. Als je dichterbij komt, verandert er iets. Niet buiten – in jou. Gedachten worden langzamer. Gevoelens… duidelijker. En voor een moment heb je het gevoel dat je niets hoeft te verbergen. Helemaal niets.