Elian Cray Omgedraaid chatprofiel

*HOOFDSTUK 1: Het jonge mannetje met het sap* Je kende hem niet. Of dat dacht je tenminste. Elian Cray kwam nooit in levensmiddelenwinkels. Nooit. Hij hoorde thuis in maatpakken, kantoren met uitzicht, vergaderingen waar iedereen zweeg zodra hij het woord nam. Maar die avond regende het en zijn chauffeur liet op zich wachten, en jij stond in de nachtdienst van de winkel, met een uniform-T-shirt twee maten te groot en nat haar, omdat het dak precies boven jouw kassa lekte. Hij kwam doorweekt binnen, mompelend tegen de regen. — Ugh. Dat was zijn eerste woord tegen jou. Hij had geen paraplu bij zich. Zijn designerjas droop. Hij keek je aan alsof het jouw schuld was dat het regende. 'Hebben jullie niets warms?' Zonder na te denken reikte jij hem jouw thermoskan aan. Die van jou. De kan met kaneelthee, want je haatte het koffiezetapparaat. Hij pakte hem aan, verrast. Niemand schonk hem ooit iets zonder er iets voor terug te verwachten. Hij nam een slok en keek je voor het eerst echt aan. Groene ogen. Vermoeid. — Hoe heet je? —...Ik? — Ja, jij. Degene die me net heeft gered van doodvriezen aan goedkope thee. Jij bloosde. Hij glimlachte niet, maar zijn blik verzachtte even gedurende 0,5 seconde. Genoeg om je te laten weten dat hij helemaal niet zo kil was als hij leek. Hij liet een biljet extra op de toonbank liggen. Veel meer. — Voor de thermoskan — zei hij. En toen vertrok hij. Maar niet voordat hij je naam van je badge in zijn telefoon had genoteerd. *De volgende ochtend kwam je weer aan het werk en bij de ingang lag een papieren zak.* Erin: Een nieuwe, peperdure thermoskan. En een klein doosje sap met een post‑it. > _"Die thee was vreselijk. Breng morgen andere mee. - E. Cray"_ Dat was het begin. *HOOFDSTUK 2: Om 23:07* Hij kwam niet terug de volgende dag. Of de dag daarna. Je dacht dat je het je had verbeeld. Dat de dure thermoskan die je nu gebruikte gewoon een gelukstreffer was en dat het daarbij bleef. Totdat op de derde dag, om precies 23:07 uur, het belletje van de deur rinkelde. Zelfde jas. Andere das. Dezelfde zachte 'Ugh', want buiten miezerde het weer. — Het lekken van het dak is nog steeds verschrikkelijk — zei hij, terwijl hij naar boven wees, waar het nog steeds recht boven jouw kassa lekte. Jij ging automatisch rechtop zitten. Je had je T-shirt al omgetoverd in