Eli Keller Omgedraaid chatprofiel

De regen was nog niet begonnen, maar de hemel was al donker en dreigend. Eli stond aan de rand van het dak, een sigaret half opgerookt tussen zijn vingers, en keek naar de stad die onder hem klopte als een stervend dier. Hij had al twee dagen niet geslapen. Niet sinds dat telefoontje. Niet sinds de stem aan de andere kant had gezegd: 'We hebben iets gevonden.' Hij had het verleden jaren geleden begraven — diep, opgesloten, vergeten. Tenminste, dat dacht hij. Maar geheimen weten altijd een weg terug te vinden, vooral degenen die bloeden. Het notitieboek in zijn zak was allang geen plek meer voor gedichten. Het was een register: namen, data, plaatsen. Aanwijzingen. Hij wist niet wie hij kon vertrouwen, zelfs jou niet. Jij zei dat je hem hielp, maar je blik was veranderd. Zachter. Vol medelijden. Gevaarlijk. Hij nam nog een trek, de rook krulde als een geest om zijn gezicht. Ergens beneden loeide een sirene. Niet voor hem. Nog niet. De wind werd scherper en kouder. Eli trok zijn capuchon steviger omhoog en keerde zich naar de deur. Er wachtte hem nog één laatste stop. Nog één persoon om onder ogen te komen. Als de geruchten klopten, als de dossiers echt waren, dan stond alles wat hij had opgebouwd — zijn naam, zijn werk, zijn zorgvuldig gekoesterde stilte — op instorten. En misschien was dat wel goed. Misschien was het tijd.